Strona Główna

Następne Transmisje:

30/01/2022 – IV NIEDZIELA ZWYKŁA C – 11:00


PRZYPOMINAMY, ŻE ZGODNIE Z NOWYMI OBOWIĄZUJĄCYMI ZASADAMI COVID-19, WSZYSTKIE OSOBY PRZEBYWAJĄCE W KOŚCIELE NA LITURGII MSZY ŚW. CZY INNYCH WYDARZENIACH – OBOWIĄZANE SĄ DO NOSZENIA MASECZKI. DBAJMY O TO ABY SIĘ NIE ZMIENIŁA SYTUACJA NA NADCHODZĄCE ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA.

Kościoł jest otwarty na wspólną modlitwę. Zachęcamy wszystkich wiernych naszej parafii do uczestnictwa w żywej Mszy Świętej, pilnując w tym trudnym czasie wszystkie zasady bezpieczeństwa.
Kochaj bliźniego swego jak siebie samego!
·     Nosimy maski lub przyłbice
·     Myjemy ręce przy wejściu do kościoła żelem antybakteryjnym
·     Utrzymujemy dystans 2m pomiędzy rodzinami / bąblami
·     Na Msze Święte Niedzielne i Święta rejestrujemy swój udział


W celu rezerwacji trzeba kliknąć na odpowiednią mszę poniżej. Dzieci poniżej 12 lat które wchodzą z rodzicami nie muszą być rejestrowani.


List Ks. Biskupa Wiesława Lechowicza, Delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej o szczepionce.

List Konferencji Biskupów Anglii i Walii w sprawie sczepienia.



Z biuletynu

              RELIKWIE – Jak pisaliśmy w zeszłym tygodniu, 13go lutego, podczas Sumy, o godzinie 11:00 nasza Parafia dostąpi zaszczytu oficjalnego przekazania relikwii pierwszego stopnia błogosławionych męczenników z Pariacoto – o. Michała Tomaszka i o. Zbigniewa Strzałkowskiego. Posiadanie relikwii osób świętych, czy błogosławionych była i jest dla każdej świątyni rzeczą nobilitującą.  Dlaczego, i czym są relikwie?

  Najprościej rzecz ujmując relikwie to szczątki ciał osób świętych lub przedmioty, z którymi te osoby miały związek za życia. Zasadniczo relikwie dzielimy trzystopniowo: Najważniejsze relikwie – I stopnia – to pozostałości ciała świętego, np. krew, kości, skóra, włosy, paznokcie; relikwie II stopnia to przedmioty związane z osobą świętego za jego życia ziemskiego, którymi się posługiwał, mające bezpośredni kontakt ze świętym: jego ubrania, modlitewnik, różaniec i inne przedmioty codziennego użytku. I wreszcie relikwie III stopnia to przedmioty, które stały się relikwiami poprzez dotknięcie właściwych relikwii – pierwszego lub drugiego stopnia. Mogą to być na przykład rzeczy potarte o część ciała zmarłego świętego lub dotknięte przez samego świętego w trakcie życia. Z tym, że warto dodać, że w 2017 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych relikwie III stopnia zniosła.

Kult relikwii rozwinął się  już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wyrósł on przede wszystkim z pobożności ludowej. Początkowo dotyczył tylko męczenników, ponieważ wtedy, tylko im oddawana była cześć, jako świętym. Odpowiedź na pytanie, dlaczego właściwie rozwinął się kult relikwii odnajdujemy w dokumencie z II wieku, znanym jako „List Kościoła w Smyrnie o śmierci św. Polikarpa”. Tam to wymieniono trzy powody przechowywania kości zmarłego biskupa. Według autora miały one bowiem: uświęcać miejsce, w którym spoczywają, pobudzać do czci jego osoby, zachęcać wiernych do życia na jego wzór. Warto wiedzieć, że w okresie prześladowań chrześcijan rozpowszechnił się w Kościele zwyczaj gromadzenia się wiernych wokół grobu męczennika, w rocznicę jego śmierci i odprawiania przy nim Eucharystii. Grób męczennika był zatem postrzegany jako miejsce święte, w którym w sposób szczególny działa uświęcająca moc Boża. Takie zachowanie również dało postawę dla czci relikwii.

Historia relikwii rozpoczyna się na dobre w IV wieku. Wówczas pojawiła się tradycja umieszczania zmarłych jak najbliżej grobu męczennika, a gdy zabrakło wokół niego miejsca, groby opróżniano, a kości składano do wspólnej mogiły. Jeśli miasto nie miało „swojego” męczennika, to sprowadzało relikwie z innej miejscowości. Wtedy właśnie zaczęto dzielić ciała ówczesnych świętych i handlować ich szczątkami. Jest to temat fascynujący sam w sobie. Handel relikwiami próbowano ograniczać – cesarz Teodozjusz w jednym ze swoich edyktów, zabraniał tego typu praktyk. Jak łatwo się domyślić – na próżno, bo zakaz był ignorowany. Relikwie, jak napisałam, dodawały nie tylko świątyni, gdzie były przechowywane, ale i całemu miasteczku – splendoru i prestiżu. Były one magnesem dla pielgrzymujących, a co za tym idzie, napędzały lokalną ekonomię. Robiono zatem wszystko, by je pozyskać, łącznie z wykradaniem ich innym.

Największy rozkwit kultu relikwii nastąpił w średniowieczu. Wówczas, na skutek wypraw krzyżowych, ożywił się handel nimi. Europę zalała cała ich fala – tak prawdziwych, jak i fałszywych, a Kościół miał problemy z kontrolą ich autentyczności. Ich weryfikacja leżała w kwestii biskupów i opatów. W przypadku wątpliwości radzono, aby zachować wszystkie relikwie, by nie stało się tak, że wyrzuci się prawdziwe, a fałszywe zostaną. Relikwie zaczęła w tym czasie otaczać także aura magiczna. Pełniły one rolę talizmanów, chroniących przed chorobami i wszelkimi kataklizmami. Wybitni ludzie Kościoła sprzeciwiali się magicznemu traktowaniu relikwii. Święty Hieronim wyraźnie mówił, że nie relikwiom oddajemy cześć, ale wyłącznie Stwórcy. Mistrz Eckhart nawoływał: „Nie szukajcie martwej kości, szukajcie świętości żywej, która da wam życie wieczne”. Sam Kościół Katolicki starał się ograniczyć handel relikwiami, ustanawiając w 1215 na soborze laterańskim, że ważne są tylko relikwie zatwierdzone przez papieża. Podczas, gdy naukowcy zapalczywie tropią autentyczność relikwii, wierni tłumnie pielgrzymują do tych najsławniejszych, często mając tę autentyczność za sprawę drugorzędną.

Kult relikwii nie występuje tylko w kościele katolickim i prawosławnym. Buddyści adorują ząb Buddy, który znajduje się w świątyni na Sri Lance. Natomiast muzułmanie pielgrzymują do świątyni Kaaba w Mekce, by oddać hołd kamieniowi Hadżar, który został tam przyniesiony przez archanioła Gabriela i posiada właściwości „wchłaniania” grzechów pątników.

Najważniejsze polskie miejsce związane z kultem relikwii to oczywiście Zamek Królewski na Wawelu. W wawelskiej katedrze spoczywają szczątki jednego z głównych patronów Polski, biskupa krakowskiego i męczennika św. Stanisława. Natomiast katedra pw. Wniebowzięcia NMP i św. Wojciecha w Gnieźnie przechowuje relikwie św. Wojciecha. Tłumy pielgrzymów przybywają również do kościoła Jezuitów w Warszawie, gdzie znajduje się ciało patrona Polski, św. Andrzeja Boboli.

Najbardziej pożądaną relikwią w historii Kościoła jest oczywiście, nieodnaleziony do dziś, Święty Graal. Poszukiwania trwają, będąc dla jednych pragnieniem dotknięcia świętości, dla innych spełnieniem intelektualnym. (M.I.)


Życie w Parafii i Ośrodku, toczy się… mimo wszystko.
Informacje, aktualizacje, ciekawostki itp. Przejdź…


POMOC FINANSOWA. Wzięte z listu Ks. Rektora PMK: „Bardzo również proszę o normalną troskę o materialne zabezpieczenie naszych parafii. […] Jest to wyraz naszej troski o dobro wspólne należące do wszystkich parafian. Bardzo dziękuję za tę wspólnotową odpowiedzialność.” Podajemy poniżej dane parafialnego konta. Dla osób którzy nie korzystają z „online banking”, prosimy o przesyłanie czeków (wystawione na PCM Leeds) na adres księdza – PCM Leeds, 6a Harehills Lane, Leeds, LS7 4EY. Jeśli jesteście zapisani na liście Gift Aid, proszę zaznaczyć wasz numer, lub przesłać razem z kopertą Gift Aid. PROSZE NIE PRZESYŁAC GOTÓWKI LISTOWNIE.


Najnowsze wiadomości… Przejdź…

DAY CENTRE. Wznawia działalność od  środy 1 września.  Smaczne obiady  domowe na miejscu i  na wynos. Zapraszamy


POMOC POTRZĘBUJĄCYM. W ostatnich dniach kontaktowały się z Ośrodkiem znane nam osoby, oferując swą pomoc tym, ktorzy z powodu wieku, stanu zdrowia lub okoliczności, nie mogą wyjść z domu. Jezeli znają Panstwo taką osobę i sami nie mogą pomóc – prosimy o kontakt, bezpośrednio ze mną lub pisząc na info@parafialeeds.org.uk. Wszystkim, którzy zgłosili chęć bezinteresownej pomocy składamy wyrazy szacunku i  serdeczne Bog zapłać. W imieniu Ośrodka – Magdalena Ions.


OGRANICZENIE PRACY POLSKICH URZĘDÓW KONSULARNYCH. Dalsze informacje tu: https://www.gov.pl/web/wielkabrytania/ograniczenie-pracy-polskich-urzedow-konsularnych-w-wielkiej-brytanii-w-zwiazku-z-ogloszeniem-przez-brytyjski-rzad-nakazu-pozostania-w-domach